GASTBLOG
Wat we in België nog nooit gedaan hadden, is er in Portugal dan toch van gekomen: een gastronomisch etentje in een net-niet-sterrenrestaurant. Gelegen in de Serra de Aire e Candeeiros bovendien, het oude gebergte waar ooit talloze dinosaurussen rondzwierven.
Enkele dagen voordien hadden we de Pegadas de Dinossauros de Vale de Meios bezocht, een recente vindplaats van pootafdrukken van dinosaurussen. In een van de vele steengroeves die het gebied rijk is werd ten behoeve van de passanten een hele rotsvlakte afgezet en een houten wandelpad aangelegd. De sporen zijn niet aangeduid of gemarkeerd, maar wel onmiddellijk zichtbaar en herkenbaar. Ik heb intussen zoveel films en documentaires gezien over dino’s dat de uitsparingen in het gesteente bijna normaal en vanzelfsprekend lijken.
Maar dat zijn ze natuurlijk niet. Als je beseft dat die loopsporen tussen 150 en 175 miljoen jaar oud zijn, als je weet dat er toen nog maar één continent was en de dinosaurussen via Portugal naar het toen aangrenzende Canada trokken, als je leest dat er in het gebied van de huidige Serra de Aire e Candeeiros vooral sauropoda leefden, viervoetige planteneters van 25 meter lang en 12 meter hoog, met een lange nek en staart en een klein hoofd, de grootste dieren die ooit op de aarde hebben rondgezworven… Als je dat allemaal tot je laat doordringen, gaat het je toch even duizelen, daar op dat wandelpad.
En wat een voldoening moet het geweest zijn voor de onderzoekers die deze sporen hebben blootgelegd. Een levenslange passie die beloond wordt met een unieke vondst. Hoewel er ook afdrukken van dinosauruspoten ontdekt zijn in de Algarve, Sesimbra, de kust van Lourinha, de Serra de Bouro, Salir do Porto, São Martinho do Porto, Famalicão, Ourém, Bárrio en andere plaatsen. Wie wil walken with dinosaurs moet naar Portugal.
Wat verder in de Candeiros, in het stof van de steengroeves, stuiten we na een korte wandeling nog op de Pia do Zé Gomes, een ‘historisch herkenningspunt’. Meer is er blijkbaar niet geweten van deze kleine primitieve constructie van losse keien, een soort zelfgebouwde grot waar nu water in staat. Het valt me op dat de Portugezen de laatste jaren van zowat elke oude steen een monument willen maken, of ze minstens een bepaald historisch belang toekennen. Alsof hun geschiedenis nog niet rijk genoeg is.
Tartaar van hert met mosterdijs
In het rustieke bergdorp Alvados, nog altijd in Serra de Aire e Candeeiros, hebben we gereserveerd in Terruja, het ‘nature-based’ restaurant van chef Diogo Caetano die is opgegroeid in deze regio. Zijn keuken is een eerbetoon aan de gastronomische tradities van Portugal en de lokale producten die hij gebruikt, letterlijk geworteld in de omringende natuur. ‘Ik heb mijn hele jeugd op het platteland doorgebracht’, zegt Diogo Caetano op de homepage van zijn restaurant. ‘Door dit contact met de natuur en de nabijheid van mensen ben ik me ervan bewust geworden hoe voedsel een identificerende factor kan zijn voor onze cultuur, onze mensen en onze wortels.’
Caetano maakte al eerder furore in Estland met het farm-to-table restaurant Alexander en leidde in Lissabon het gerenommeerde Ceia. In Alvados staat hij gewoon in de keuken naast de tafels, als zat je in zijn woonkamer. De inrichting is niks bijzonders, eerder saai zelfs, zij het wel met uitzicht op het exclusieve wellnesshotel met zwembad dat tot hetzelfde complex behoort. Maar daardoor gaat natuurlijk wel alle aandacht naar het eten.
Wij kozen voor een degustatiemenu van negen gangen, negen kleine maar wel heel verfijnde gerechtjes dus. Kostprijs: 65 euro per persoon. Voor 40 euro extra worden de bijhorende wijnen geserveerd en voor 30 euro de bijpassende non-alcoholische dranken, maar die hebben we aan ons laten voorbij gaan.
En wat hebben we daar nu eigenlijk gegeten? Alleen maar overheerlijke hapjes en liflafjes natuurlijk, met nieuwe smaken en geuren, in nieuwe combinaties en bereidingen, kortom: negen culinaire hoogstandjes. Ik wist op het einde, na ruim drie uur tafelen, al lang niet meer welke lekkernijen de revue waren gepasseerd en onze smaakpapillen gestreeld hadden, maar het immer parate brein van Natacha – die voor de volwaardige vegetarische versie koos – kon het menu nadien nog bijna helemaal oproepen. Nu ik het zo teruglees, komt het water me weer in de mond.
1. Amuses gueules: een hemels luchtige marshmallow van tomaat en kaas, een krabhapje, en een lepeltje rundslever (olijvenhapje en een lepeltje paddenstoelen voor de vegetariërs).
2. Rustiek zuurdesembrood en broa met verse boter, niet-eender-welke-olijfolie, authentieke reuzel en een groene dip met anijs.
3. Gegrilde bimi met broccoli, witte vis en amandelsaus.
4. Frisse gazpacho van aardbei met komkommer, …
5. Tartaar van hert met mosterdijs (veggie: gegrilde prei).
6. Zeeduivel, inclusief de exclusieve lever, met paksoi. Pompoenbereiding met lookschuim en paksoi voor de vegetariërs.
7. Varkensvlees (veggie: langzaam gebakken uien op verschillende wijzes).
8. Groentedessert met limoensorbet en boontjes.
9. Kersenparfait.
Geen idee of dit nu sterrenniveau was, maar Terruja staat er naar verluidt wel heel dichtbij. Met de chef aan de tafel (en vlakbij in de open keuken), en een onberispelijke bediening. In België zou zo’n degustatiemenu wellicht het dubbel kosten. Nog een reden om er in Portugal helemaal voor te gaan. Obrigado chef Caetano.
Foto bovenaan: Pia do Zé Gomes, het ‘historisch herkenningspunt’