Zoekende twintigers

Wie de blog volgt, weet dat we heel geregeld Workawayers ontvangen op de boerderij. Terwijl dat de eerste keren telkens heel spannend was en ik bang was dat het te invasief zou zijn, weet ik intussen dat het net een gigantische meerwaarde is. Dat komt niet alleen door de ontelbare uren werk die ze presteren op ons land, maar ook door hun manier van zijn.

Workaway is een platform dat hosts en vrijwilligers bij elkaar brengt. Om de een of andere reden lijken wiij vooral zoekende twintigers aan te trekken. Ze weten heel goed wat ze níet willen: een saaie job, het typische 9-to-5-leven, opgesloten zitten in een kantoorgebouw en werken voor een auto en een lening voor een huis. Ofwel hebben ze er al van geproefd en maakte het hen ongelukkig, ofwel weten ze dat nog voor de start van hun ‘professionele carrière’. Maar wat willen ze dan wel?

Op zoek naar een ander leven

Sommigen zijn al lang aan het reizen voor ze hier terechtkomen. Ze trekken de wereld rond, doen maandenlang Workawayprojecten in Zuid-Amerika en gaan daarna verder naar Azië. Jarenlang leven ze vanuit hun rugzak. Ze ontdekken de wereld, culturen en zichzelf, tot ze voelen waar ze thuishoren. Tara woont zelfs op haar zeilboot en vaart waar ze wil. Tegelijk weet ze dat ze ooit wil settelen op een stukje grond, en leert ze zoveel mogelijk over het kweken van groenten, kruiden en fruit. Slim!

Andere Workawayers hebben al heel wat reizen achter de rug, kochten een camper en bouwen aan een nieuw leven voor zichzelf. Ze zoeken een balans tussen werken om geld te verdienen en reizen gecombineerd met vrijwilligerswerk. Een deel van hen werkt vier maanden per jaar en reist de rest van de tijd rond. Het lijkt een onrealistische droom, maar wij zien dat het prima haalbaar is.

De jongste Workawayers zijn nog maar net achttien of negentien, (bijna) twintig jaar jonger dan ons. Ze zijn nog maar juist vertrokken op hun levensreis en hebben besloten om eerst hun horizon te verbreden, voor ze zich vast zouden hangen aan een lange studie of een betaalde job. We merken dat ze zich soms ongemakkelijk voelen, tussen tiener en volwassene, maar we stellen hen gerust. Na enkele dagen zijn ze helemaal in hun element, zelfstandig en gemotiveerd.

We weten dat het voor sommige gasten de eerste keer is dat ze niet bij hun ouders wonen. Onwennig kan dat zijn, maar het geeft vooral een gevoel van maturiteit en een boost aan hun zelfvertrouwen. We zien hen als volwaardige volwassen en geven verantwoordelijkheid. Uren tellen doen we niet. Ze beslissen mee over wat ze doen en hoe ze dat aanpakken. De camper en de tent worden hun domein. Het is heel bijzonder om hen open te zien bloeien.

Sommigen hebben voor ze hier komen nog nooit gereisd. Ze hebben hun thuisland niet eerder verlaten en gingen niet op uitstappen of vakanties met hun ouders. Desondanks voelden ze dat ze niet thuishoorden in het leven dat van hen verwacht werd, en namen ze de radicale en moedige beslissing om met hun weinige geld een ticket te boeken naar het zuiden. Totaal overrompeld komen ze hier dan aan. Ze kunnen amper geloven dat ze de stap gezet hebben, terwijl hun omgeving hen voor gek verklaart. Een van hen zag nooit eerder de zee. We namen hem mee naar de oceaan en zagen zijn mond openvallen van verbazing en ontzag. Prachtig.

Ruimte om te groeien

Dat de zoekende twintigers hier ruimte vinden om te groeien is duidelijk. Op enkele weken tijd zien we hen uit hun schulp kruipen en in vol vertrouwen met gereedschap en machines werken op de boerderij. Sommigen komen met bakken ervaring. Ze hebben al jaren Workaway achter de rug of moesten thuis meehelpen in het huis of de tuin. Anderen arriveren zonder noemenswaardige boerderijskills, maar zijn extra gemotiveerd om het allemaal te leren. Wat ze allemaal gemeen hebben, is dat ze zoeken naar wat er bij hen past, het leven waar ze zich goed bij voelen. Ons landje blijkt daar een prima plek voor te zijn.

Voor ons is het een voorrecht om de twintigers in die levensfase te ontvangen. Alles verloopt in samenspraak en op het gezamenlijke tempo. Iedereen mag aangeven wat hij of zij graag doet. Als het een dagje minder gaat, is dat geen probleem. We zeggen het letterlijk: ‘We vertrouwen erop dat je genoeg meehelpt op de boerderij, voor de rest ben je volledig vrij.’

Die open houding levert vruchten op. We sturen de Workawayers zachtjes in een bepaalde richting, maar welk pad ze bewandelen kiezen ze uiteindelijk zelf. Wat we wel merken, is dat ze hier de rust vinden die ze zoeken en nodig hebben om hun eigen richting te bepalen. Soms hebben ze een zware periode achter de rug, of een jeugd gevuld met onzekerheid en pesterijen. Hier kunnen ze zichzelf zijn en aan hun zelfbeeld bouwen.

De grootste win-win

Zonder het te beseffen, creëerden we een helende en motiverende plek voor zij die er nood aan hebben. Ze koppelen zich probleemloos los van telefoons en internet, douchen met koud water onder de vijgenboom, staan met hun blote voeten in de compost en dragen dagenlang dezelfde vuile outfit. Ze zijn zichzelf. Op korte tijd worden ze deel van onze boerderijfamilie, op alle vlakken. We praten over groenten en fruit, schapen en eenden, maar ook over de zin van het leven, politiek, klimaat, voeding, (mentale) gezondheid en familie.

Bij het afscheid van de Workawayers heb ik het altijd moeilijk. Omdat we zoveel samenzijn en werk verzetten, ontstaat er op korte tijd een hechte band. Achteraf krijgen we de mooiste brieven en reviews over hun verblijf hier. Vaak heb ik tranen in mijn ogen als ik ze lees. Het maakt voor ons namelijk een gigantisch verschil dat ze ons helpen op het land. Hun handen zijn meer waard dan we ooit kunnen beschrijven. En toch is het vooral alles daarrond dat me bijblijft, de open communicatie, frisse blikken, diepgaande gesprekken en waardevolle connecties.

Ik voel me bevoorrecht om tijd met (jonge) twintigers door te brengen in die bijzondere levensfase. Hun motivatie en enthousiasme inspireert ook mij. Door al die intelligente, zoekende en bewuste jonge mensen te ontvangen, blijf ik hoop houden voor de toekomst. Zij zijn niet de enigen die het anders willen doen en zien. Samen met een groot deel van hun generatiegenoten zoeken ze naar andere manieren om hun levens succesvol in te vullen, met maximaal respect voor alle levende wezens om hen heen.

Toen we meer dan drie jaar geleden de eerste van de intussen zeventien (!) Workawayers ontvingen, had ik nooit verwacht dat ik er zoveel voldoening uit zou halen. Het is de grootste win-win en zonder hen hadden we zeker nog niet zo ver gestaan. Ik ben ontzettend dankbaar dat ze ons met zoveel energie willen helpen en we een stukje van hun levensreis mogen delen, en hoop dat we nog veel zoekende twintigers (en anderen!) mogen ontvangen. Jullie zijn zo welkom!

Foto bovenaan: zeilster Tara geconcentreerd aan het werk op onze patio. Deze keer niet voor ons, maar voor haar boot. Jannick hielp haar met het vervangen van de binnenbekleding. Een groot project, maar superleuk dat we haar zo ook konden helpen!